“żetę” 9 9 01
sama pięknu cześć
dawana błahy kiść
owoce spożyte radują
zmęczone konary
uśmiechniętym szumem
dziękuje korona
nie złota nie srebrna
lecz z klejnotami
manierą brązów
i ...
podarte strzępy bolejących
mokrą muzyką korzeni
krzyczą za umykającym
piorunem: zbóju!